Wuubi / Test TEST
Yayınlanma: 12-11-2026 • 14:09
Sana Bedava Dükkan Verdik! 15 Karar Ver, Bakalım Ne Açıyorsun 😂 Kira yok, patron yok, karışan yok! Önünde bomboş bir dükkan var ama 15 seçimin sonunda neye dönüşeceğini sen bile bilmiyorsun. Kendi dükkânını keşfet!
Sorular ve seçenekler Dükkanın önüne geldin! Anahtar elinde, tabelada isim yok. İlk tepkin ne? “Burası biraz fazla film gibi değil mi?” deyip gülerek kapıyı açarım. Önce anahtarın üzerindeki küçük işarete bakarım. Camdan içeri bakar, mekânı kafamda canlandırırım. Kapının önündeki tozu temizleyip sonra içeri girerim. İçeri girdin. Dükkan bomboş! Sadece eski bir tezgah, dört sandalye ve kenarda duran bir karton kutu var. İlk neyle uğraşırsın? Tezgâhın sağlam olup olmadığını kontrol ederim. Sandalyelerden birini pencerenin yanına çekerim. Telefonumdan sevdiğim bir şarkıyı açarım. Karton kutunun içinde ne olduğuna bakarım. Kutunun içinden eski sahibinin bıraktığı bir not çıkıyor: “Buraya gelen herkes bir şey arar. Ama çoğu ne aradığını bilmez.” Sence ne demek istemiş? Buranın daha önce ne olarak kullanıldığını araştırmak gerekiyor. İnsanların neye ihtiyacı olduğunu anlamak gerekiyor. Belki de insanlar burada sadece biraz kendilerine vakit ayırmak istiyordur. Bence eski sahibi biraz fazla gizemli konuşmayı seviyormuş. Daha hiçbir şey yerleştirmeden kapı açılıyor. Bir kadın içeri girip “Burası yeniden açıldı mı?” diyor. Ne cevap verirsin? “Sayılır! Ne arıyordunuz?” “Henüz değil ama isterseniz bir bakabilirsiniz.” “Daha önce burası nasıldı?” diye sorarım. “Açmaya çalışıyorum, biraz karışık durumdayız.” derim. Kadın gidince yan dükkânın sahibi geliyor. Elinde bir termos var: “Bütün gün uğraşırsın, bir şey içmeden durma.” Teşekkür eder, beş dakika oturup sohbet ederim. “Madem geldiniz, buranın eski sahibini tanıyor muydunuz?” derim. Termosu koyacak temiz bir yer hazırlarım. Bir bardak doldurup pencerenin önünde içerim. Öğlene doğru biri kocaman bir paket getiriyor. “Bunu buranın eski sahibi için bırakmışlardı.” diyor. Paket senin değil. Ne yapıyorsun? Paketi güvenli bir yere koyup göndereni bulmaya çalışırım. “Bu paketin hikâyesi kesin ilginçtir.” diye düşünürüm. Paketin üzerine bir not bırakırım. Üzerindeki gönderici ve tarih bilgilerine bakarım. Bir çocuk kapıdan kafasını uzatıyor. “Burada eskiden çok güzel bir şey vardı.” diyor ama ne olduğunu söylemiyor. Ne yaparsın? “Ne vardı, anlat bakalım!” diyerek yanına çömelirim. “Yine güzel bir şey yapacağız, merak etme.” derim. Ona dükkânda en sevdiği köşeyi sorarım. “Bana üç ipucu ver, tahmin edeyim!” derim. İnternete dükkanın boş halinin fotoğrafını koyuyorsun. Bir yorum geliyor: “Lütfen burayı sıradan bir yere dönüştürme.” “Merak etmeyin, ben de sıradan biri sayılmam.” diye cevaplarım. İnsanlara burayla ilgili eski anılarını sorarım. Yorumları okuyup gerçekten işe yarayan fikirleri not ederim. Yorumu beğenip cevap vermem. İlk ciddi müşterin geldi! Elinde yıllardır sakladığı bir eşya var ve “Bu benim için çok değerli.” diyor. Nasıl yaklaşırsın? Önce tam olarak ne beklediğini sorarım. “Bunun hikâyesi nedir?” diye sorarım. Rahatça anlatabilmesi için yer gösteririm. Ne kadar zamandır sakladığını merak ederim. Bir anda bastıran yağmur yüzünden insanlar dükkanın önüne sığınıyor. Kapının önünde küçük bir kalabalık oluştu. Ne yaparsın? Kapıyı açıp isteyenleri içeri alırım. Kapının önündeki kaygan şeyleri kaldırırım. “Yağmur dinene kadar burası sizin.” derim. Birine sıcak bir şey isteyip istemediğini sorarım. Yağmur dinince arka tarafta daha önce fark etmediğin küçük bir oda keşfediyorsun. Kapısında “Burası hep işe yaradı.” yazıyor. Odayı temizleyip kullanışlı hale getirmeyi düşünürüm. Bir süre içeride oturup sessizliği dinlerim. Duvarlarda eski bir iz veya işaret var mı diye bakarım. Kapıyı açık bırakıp tekrar ön tarafa giderim. En yakın arkadaşın uğruyor ve “Burası güzelmiş! Birlikte işletseydik ya?” diyor. Tepkin ne? “Çalışma saatlerine uyan birini bulmuşum, neden olmasın?” “Bir deneyelim ama arkadaşlığımızı bozmayalım.” Önce görevleri nasıl paylaşacağımızı konuşmak isterim. “Önce biraz kendim deneyeyim, sonra bakalım.” derim. Akşama doğru elektrikler kesiliyor! Dükkanın içi bir anda kararıyor. Dışarıdan biri “Bir şeye ihtiyacınız var mı?” diye sesleniyor. Önce sigortalara ve çevredeki dükkânlara bakarım. Telefonumun ışığını açıp “Şimdilik idare ederiz!” derim. İçeride biri varsa önce güvende olduğundan emin olurum. Pencerenin önüne geçip sokağı izlerim. Tam kapanışa hazırlanırken biri içeri giriyor: “Bugün hiçbir şey almayacağım. Sadece beş dakika oturabilir miyim?” “Tabii, zaten kapatmaya biraz zaman var.” derim. Ona bir sandalye gösterip işime devam ederim. “Gününüz pek iyi geçmedi galiba?” diye sorarım. “Elbette ama birazdan kapatacağım.” derim. İlk gün bitti. Dükkanı kapatmadan önce son hareketin ne olur? Telefonumdan günün son şarkısını açarım. Yarın ilk iş ne yapacağımı küçük bir kağıda yazarım. Bir sandalye çekip dükkana son kez bakarım. Kapının önünü düzenleyip ışığı kapatırım. 
